Phelan Dufour (1979 - 2010) |
| Mijn beste maatje |
| |
| Vele jaren heb je gevochten met eten, calorieën, kilo's... |
| Het was een lange en heel moeilijke strijd; |
| het was een zwaar gevecht met "madame anorexia". |
| Uiteindelijk had je geest voldoende rust gevonden, |
| maar toen kon je lichaam het niet meer aan. |
| |
| Op 1 januari gaf je al een duidelijk signaal |
| dat je klaar was om ons te verlaten. |
| We hebben nog al het mogelijke gedaan om je bij ons te houden |
| en dat is ons nog 14 dagen gelukt. |
| Maar toen heb je ons langzaam verlaten. |
| |
| Tijdens die moeilijke strijd heb je ons meerdere keren gevraagd: |
| laat me gaan, ik zal een kindje terugsturen, een jongetje. |
| |
| Een jongetje was voor jou heel belangrijk. |
| Je zat zelf al zolang vast in een vrouwenlichaam |
| waarin je je niet goed voelde. Je wou zo graag Phelan worden, |
| maar door dat zwakke lichaam is dat niet gelukt. |
| |
| Wellicht ben je nu verlost van alle pijn |
| en zul je ons regelmatig wat signalen doorsturen. |
| Je kon het zo goed zeggen, |
| je had altijd een oplossing voorhanden voor de anderen. |
| Jammer dat je de klus voor jezelf niet hebt kunnen klaren. |
| Je lichaam heeft ons nu verlaten, |
| maar je geest zal voor altijd bij ons blijven. |
| |
| (Originele tekst en foto) |
